Podróż służbowa nie trwa wiecznie!

poniedziałek, 24 listopada 2008

W dniu 19 listopada Sąd Najwyższy zadecydował, że kierowca transportu międzynarodowego odbywający podróże w ramach wykonywania umówionej pracy i na obszarze określonym w umowie jako miejsce świadczenia pracy nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 KP (uchwała SN z 19.11.2008 r., sygn. akt II PZP 11/08).

W marcu 2008 r., Sąd Najwyższy stwierdził, że pracownik, który nie ma stałego miejsca pracy, bo jego obowiązki powodują, że przemieszcza się po określonym obszarze, przebywa w podróży służbowej (sygn. akt I PK 230/07, niepublikowany). Tymczasem 19 listopada Sąd Najwyższy podjął uchwałę, która wyjaśnia dotychczasowe wątpliwości: kierowca nie jest w podróży służbowej!

Pracownik został zatrudniony na stanowisku kierowcy. W umowie o pracę zapisano, że jego miejscem pracy są „kraje Unii Europejskiej” i rzeczywiście codziennie przez około 12 godzin wykonywał on swoje obowiązki – jeździł do różnych krajów UE (Włoch, Holandii, Belgii itp.). Po rozwiązaniu umowy o pracę pracownik wystąpił do sądu – domagał się m.in. wypłaty należności z tytułu diet i ryczałtów za noclegi. Sąd rejonowy przyznał pracownikowi rację. Decyzję tę sąd oparł na dominujących ostatnio poglądach, że określenie miejsca pracy kierowcy przez wskazanie, że są nim kraje Unii Europejskiej, powoduje, że w świetle prawa miejsce to nie zostało określone. Powinno być ono bowiem wskazane w sposób na tyle konkretny i szczegółowy, by pracownik wiedział, czy i na jakich warunkach odbywa podróż służbową.

Uchwała Sądu Najwyższego: w podróży służbowej nie można przebywać nieustannie!
Sprawa trafiła do Sądu Najwyższego, który powziął poważne wątpliwości co do tego, czy można uznać, że za wykonywanie pracy kierowcy należą się należności takie, jak te, które przysługują z racji odbywania podróży służbowych. W opinii SN podróż służbowa jest zjawiskiem krótkotrwałym, incydentalnym i tymczasowym. Dlatego też nie można uznać, że w podróży służbowej można przebywać nieustannie tylko z uwagi na charakter pracy, który wymusza przemieszczanie się. Sąd Najwyższy zauważył też, że art. 29 § 1 pkt 2 KP zobowiązuje do wskazania w umowie o pracę „miejsca pracy”, podczas gdy w art. 775 § 1 KP dotyczącym podróży służbowych mowa jest o „stałym miejscu pracy”, a to oznacza, że miejsce pracy można określić nieco szerzej, tak by mieściło się w nim „stałe miejsce pracy”. Z uwagi na takie wątpliwości (i niejednolitość orzecznictwa) postanowiono, że SN podejmie uchwałę w powiększonym, siedmioosobowym składzie.

Więcej na www.wp.pl oraz http://www.sn.pl/orzecznictwo

Podróż służbowa nie trwa wiecznie!

Aktualności:

Nowelizacje i orzeczenia:

Visum Lex